Telewizor czy spacer?
Zdecydowanie, naukowcy chyba też zajmowali się tym problemem, często telewizor pochłania człowieka za bardzo. Stanowi czasem pewne uzależnienie i dla przykładu mogłabym podać kilka osób z najbliższego otoczenia, które, jak tylko wejdą do domu od razu włączają telewizor i siedzą przed nim do samego moment położenia się spać. Faktem jest, że młodzież w dzisiejszych czasach uzależniła się od komputerów, nie należy zatem dziwić się, że tata albo babcia siedzą prawie całymi dniami przed telewizorem, bo przecież nie będą grać w jakieś gry komputerowe. Telewizor na pewno nie jest tak pożyteczną rzeczą jak spacer czy jazda na rowerze. Siedzimy przed telewizorem, gdy przychodzą do nas goście. Telewizor przeszkadza nam wówczas w rozmowie, a i tak nie potrafimy go wyłączyć. Warto zatem postanowić zmienić taką sytuację. Z czasem od wszystkiego można się odzwyczaić. Dość szybko powinniśmy zauważyć rezultaty, na pewno milej będzie nam porozmawiać bez szumu i hałasu odbiornika telewizyjnego, który często powoduje ból głowy.
Programy telewizyjne
Programy telewizyjne są dziś naprawdę urozmaicone. W telewizji możemy znaleźć dużo programów rozrywkowych typu „teleturnieje”. Swojego czasu bardzo dużym hitem były programy, w których mogliśmy oglądać, jak inni ludzie żyją razem pod jednym dachem, a byli to różni ludzie, każdy o innym charakterze i mentalności, więc oglądania ich i często ich kłótni było dość ciekawe, bo człowiek lubi raczej z natury być ciekawskim podglądaczem. Dużą popularnością cieszył się zatem program Bigbrother. W ostatnim czasie pojawiły się żenujące programy o charakterze łamigłówek, w których do znudzenia prowadzący powtarzają o nagrodach i czekają na telefony naciągając oglądających, bo przecież dzwoniąc, zasilamy budżet danego programu. Oprócz takich różnych programów rozrywkowych w telewizji obejrzeć możemy seriale, które często należy wprost nazwać tasiemcami, bo pokazują je w telewizji nie rok nie dwa, a jak sławetna Moda na sukces już chyba z lat 15. Nie będę instytucji telewizji pogrążać do końca, bo właściwie czasem można obejrzeć jakiś ciekawy film lub wiadomości.
Dla samych dwóch ciekawych programów raczej telewizora zostawiać w domu nie trzeba, skoro możemy uczynić to też przy pomocy komputera. Wydaje mi się, że z czasem dostrzeżemy zasadność mojego poglądu. Telewizor w większym stopniu wpływa na nasze zdrowie destruktywnie, zaniedbujemy ruch fizyczny często, bo oglądamy i siedzimy przed telewizorem. Sama ta czynność jakby i też nie wzbogaca nas intelektualnie w żaden sposób, bo żenujące programy z jakimiś krzyżówkami czy pseudokryminalne filmy są naprawdę poniżej poziomu krytyki. Wiadomości i jakiś ciekawy film przyrodniczy lub z klasyki kina starego czy jakiś współczesny równie dobrze możemy obejrzeć na komputerze. Wyrzućmy zatem telewizory!? Taki apel chyba nie ma jednak sensu w pespektywie pojawienia się już nowszych modeli odbiorników telewizyjnych płaskich plazmowych. Być może sami dążymy do stworzenia we własnym domu kina. Chwali się taki pomysł, jeśli faktycznie oglądać mielibyśmy wyłącznie dobre filmy i sporadycznie jakieś gorszego typu.
Jeszcze do niedawna każdy przynajmniej w Polsce miał domu w telewizorze w porywach trzy kanały. Takie czasy pamiętają nawet ci urodzeni w latach siedemdziesiątych. Dziesięć lat później świat może poszedł i trochę do przodu, ale nie w PRL-u gdzie prezenterzy telewizyjni czytali skrzętnie wcześniej przygotowane przez władzę mowy w dodatku w mundurach wojskowych, ale był stan wojenny, więc tak wyglądać to musiało. Pamiętam jeszcze czasy kiedy w latach dziewięćdziesiątych pojawił się kolejny program telewizyjny, który niejako różnił się od powiedzmy tych zwykłych „państwowych”, rzecz o kanale POLSAT. Tu chyba pierwszy raz pokazywano jakieś większe zachodnie nowości, pamiętam jeszcze ten kanał ze słynnych wówczas reklam na przykład proszku do prania „Pollena”. Dziś śmieszą takie wspomnienia, ale wtedy tym się żyło, to było coś na miarę amerykańskich nowości. Potem pojawił się TVN i właściwie chyba razem z tym kanałem, a może i wcześniej telewizja kablowa, która dawała możliwość oglądania kanałów z całego świata.
Właściwie trudno zaliczyć do konkretnej grupy gatunków programów telewizyjnych dość ostatnio popularne pseudo-kryminalne kroniki. Te programy mają formę często filmu jednego bądź więcej, zazwyczaj połączone są wątkiem detektywistycznym, w którym śledztwo prowadzi para śledczych lub więcej takich par, czasem są to policjanci. Dochodzi w ciągu fabuły oczywiście do przestępstwa, ofiary są dość różne i koniec danego programu wieńczy szczęśliwa pomoc i rozwiązanie zagadki. Ważna jest notka potwierdzająca informację o tym, że dany materiał filmowy został oparty na faktach. Zastanawia mnie fenomen tych programów, ale widzów może przekonuje właśnie ta faktyczność na końcu. Z drugiej strony lubimy sensacje, ale nie te bardziej pozytywne, a właśnie te, które mówią o zabójstwach, gwałtach, jakiś napadach, katastrofach, wojnach. Na takich informacjach opierają się dzienniki telewizyjne, takimi faktami żywią się również inne środki masowego przekazu i wydaje się, że nasze życie byłoby bez takich wydarzeń uboższe.
Można od jakiegoś czasu zaobserwować wśród reżyserów tendencję robienia kolejnych części do swoich wielkich przebojów lub po prostu wykorzystywania głównych aktorów, którzy dzięki wcześniejszemu kinowemu hitowi stali się bardzo słynni. Tak schemat można przypisać nie tylko kinu współczesnemu, wydaje się bowiem, że z takich reguł czerpano zawsze. Nasuwa mi się na myśl, być może po fakcie kolejnego obejrzenia „Pretty woman”, film „Uciekająca panna młoda”. Zrobił go ten sam reżyser kilka lat później. Wykorzystał do znów pary głównych bohaterów z „Pretty woman” Julię Roberts i Richarda Gere’a. Sukces zatem był murowany, choć może nie aż tak wielki, jak w przypadku filmu pierwszego. Chciałoby się zatem powiedzieć, ze zazwyczaj pierwsze części jakiejś serii lub po prostu filmy, które na początku okazują się kasowymi przebojami są nie do pobicia i żaden kolejny nawet z tymi samymi aktorami nie osiągnie tak wielkiego sukcesu. Niewątpliwie jednak znani już aktorzy dobrze oglądają się nawet w kolejnych przebojach kinowych.
Telewizja może stać się źródłem uzależnienia. Jest to już sprawdzone wielokrotnymi badaniami naukowymi. Jednak nadal nie do końca wiadomo, jak można leczyć to uzależnienie. Uzależnienie od telewizji wcale nie musi się rzucać szczególnie mocno w oczy, nie musi też przedstawiać sobą klasycznych dla uzależnienia objawów, które łączymy z tego typu schorzeniami. Objawów głodu nie zaobserwowano, jednak są objawy związane z brakiem czynnika telewizyjnego – szukanie sobie miejsca, niepokój i inne tego typu zachowania. Uzależnienie od telewizji może mieć swoje podłoże w potrzebie szukania sobie towarzystwa w samotności domowej. Z przyzwyczajenia włączany i oglądamy telewizor, bo może w końcu stać się jedynym towarzyszem naszej codzienności. Jedynym – i co co gorsza, najważniejszym. A przynajmniej ważniejszym od wielu innych osób, celów czy dążeń, co sprawia, że jest to niezwykle niebezpieczne. Uzależenienie od telewizji może doprowadzić do całkowitego zerwania więzi społecznych i międzyludzkich, dlatego też należy się bardzo tego strzec i mocno pilnować, by wpływ telewizji nie był dla nas niszczący.
Pierwszy przekaz telewizyjny w Polsce miał miejsce już przed wojną. W okresie międzywojennym pojawiły się pierwsze przekaźniki telewizyjne, jednak ta dziedzina nie miała okazji dobrze się rozwinąć. Jednak już wtedy w emisji telewizyjnej był pierwszy film – Barbara Radziwiłłówna. Przekaz informacji za pomocą telewizji na dobrą sprawę rozkręcił się na dobre dopiero po zakończeniu drugiej wojny światowej. Wtedy to też spopularyzowały się prywatne odbiorniki, które potaniały na tyle, że większa część społeczeństwa mogła sobie pozwolić na jego zakup. Ruchomy obraz budził zainteresowanie ludzi – było to coś do tej pory zupełnie niespotykanego, do tego stopnia, że na wieczorynkę do osoby, która jako jedyna posiadała telewizor na wsi czy na osiedlu, potrafiła się zejść cała gromada dzieci żądna poznania nowych przygód Jacka i Agatki. Dziennik telewizyjny przykuwał uwagę wszystkich, którzy zainteresowani byli obecna sytuacją polityczną i gospodarcza kraju. Zresztą i do tej pory dziennik telewizyjny zrzesza przed telewizorami większą część Polaków.