Pierwszy telewizor i film
Mówiąc o dzisiejszej telewizji, wypada podkreślić źródła pojawienia się tego wynalazku w naszym codziennym życiu. Właściwie już w starożytności po Homerze przyjęto nie dziewięć, a dziesięć lub jedenaście muz. Tą jedenastą miała być właśnie telewizja. Być może nie należy kategoryzować zatem jej w aspekcie pojawienia się filmu, warto jednak podkreślić, że zaczęło się wszystko od pierwszego ruchu kamery braci Lumiere. Zatem pojawił się film niemy, potem stopniowo rozwijała się technika, wraz z którą przyszedł później i dźwięk. Z czasem filmy się upowszechniły i pojawił się telewizor mniej więcej w tym samym czasie co pierwsze filmy nieme, bowiem pierwszy telewizor zaprezentowana ok. lat 20-tych XX wieku. Jego wynalazca nie umiał jednak też połączyć jeszcze dźwięku i obrazu. W taki sposób zagościł w naszych domach odbiornik telewizyjny, bez którego w pewnym okresie przeżywaliśmy szał z powodu coraz nowszych modeli, w którym najpierw oglądaliśmy obraz w formie czarno-białej, a potem kolorowej. Telewizor przyciągał naszą uwagę, bo pokazywał to, co odbywało się gdzieś dalej.
Telewizor w salonie
Właściwie od początku pojawienia się telewizora w naszych domach umieszczamy go nie w żadnym innym miejscu jak w salonie czy, jak inni nazywają takie miejsce w domu – w pokoju gościnnym. Zastanawia fenomen umiejscawiania go w takim pomieszczeniu, a nie innym. Niejako utożsamia się telewizor z wizytami gośćmi. W każdym razie bezsprzecznie telewizja ma nas jednoczyć w jednym pokoju. I chyba tak rzeczywiście jest. Sama pamiętam, jak w klasie maturalnej wieczorami rodzice po pracy, a ja z siostrą po szkole w ramach oderwania się od książek i odpoczynku po całym dniu zbieraliśmy się, by oglądać jakiś serial – na topie było wówczas „M jak miłość”. Właściwie w moim przypadku była to chyba raczej chęć ucieczki od nauki, która była wtedy ważniejsza. Jednak człowiek siadał o 19 przed telewizorem i siedział tak do 22.30, oglądając ulubione seriale, a może i niekoniecznie ulubione, kilka pod rząd. W tym przypadku siedzenie ma formę odpoczynku, uzasadnione jest też siedzenie przed nim w niedzielne popołudnie razem z całą rodziną, ale czy nie lepszy byłby spacer w tym czasie?
Zdecydowanie, naukowcy chyba też zajmowali się tym problemem, często telewizor pochłania człowieka za bardzo. Stanowi czasem pewne uzależnienie i dla przykładu mogłabym podać kilka osób z najbliższego otoczenia, które, jak tylko wejdą do domu od razu włączają telewizor i siedzą przed nim do samego moment położenia się spać. Faktem jest, że młodzież w dzisiejszych czasach uzależniła się od komputerów, nie należy zatem dziwić się, że tata albo babcia siedzą prawie całymi dniami przed telewizorem, bo przecież nie będą grać w jakieś gry komputerowe. Telewizor na pewno nie jest tak pożyteczną rzeczą jak spacer czy jazda na rowerze. Siedzimy przed telewizorem, gdy przychodzą do nas goście. Telewizor przeszkadza nam wówczas w rozmowie, a i tak nie potrafimy go wyłączyć. Warto zatem postanowić zmienić taką sytuację. Z czasem od wszystkiego można się odzwyczaić. Dość szybko powinniśmy zauważyć rezultaty, na pewno milej będzie nam porozmawiać bez szumu i hałasu odbiornika telewizyjnego, który często powoduje ból głowy.
Dla samych dwóch ciekawych programów raczej telewizora zostawiać w domu nie trzeba, skoro możemy uczynić to też przy pomocy komputera. Wydaje mi się, że z czasem dostrzeżemy zasadność mojego poglądu. Telewizor w większym stopniu wpływa na nasze zdrowie destruktywnie, zaniedbujemy ruch fizyczny często, bo oglądamy i siedzimy przed telewizorem. Sama ta czynność jakby i też nie wzbogaca nas intelektualnie w żaden sposób, bo żenujące programy z jakimiś krzyżówkami czy pseudokryminalne filmy są naprawdę poniżej poziomu krytyki. Wiadomości i jakiś ciekawy film przyrodniczy lub z klasyki kina starego czy jakiś współczesny równie dobrze możemy obejrzeć na komputerze. Wyrzućmy zatem telewizory!? Taki apel chyba nie ma jednak sensu w pespektywie pojawienia się już nowszych modeli odbiorników telewizyjnych płaskich plazmowych. Być może sami dążymy do stworzenia we własnym domu kina. Chwali się taki pomysł, jeśli faktycznie oglądać mielibyśmy wyłącznie dobre filmy i sporadycznie jakieś gorszego typu.
Jeszcze do niedawna każdy przynajmniej w Polsce miał domu w telewizorze w porywach trzy kanały. Takie czasy pamiętają nawet ci urodzeni w latach siedemdziesiątych. Dziesięć lat później świat może poszedł i trochę do przodu, ale nie w PRL-u gdzie prezenterzy telewizyjni czytali skrzętnie wcześniej przygotowane przez władzę mowy w dodatku w mundurach wojskowych, ale był stan wojenny, więc tak wyglądać to musiało. Pamiętam jeszcze czasy kiedy w latach dziewięćdziesiątych pojawił się kolejny program telewizyjny, który niejako różnił się od powiedzmy tych zwykłych „państwowych”, rzecz o kanale POLSAT. Tu chyba pierwszy raz pokazywano jakieś większe zachodnie nowości, pamiętam jeszcze ten kanał ze słynnych wówczas reklam na przykład proszku do prania „Pollena”. Dziś śmieszą takie wspomnienia, ale wtedy tym się żyło, to było coś na miarę amerykańskich nowości. Potem pojawił się TVN i właściwie chyba razem z tym kanałem, a może i wcześniej telewizja kablowa, która dawała możliwość oglądania kanałów z całego świata.
Pierwszy przekaz telewizyjny w Polsce miał miejsce już przed wojną. W okresie międzywojennym pojawiły się pierwsze przekaźniki telewizyjne, jednak ta dziedzina nie miała okazji dobrze się rozwinąć. Jednak już wtedy w emisji telewizyjnej był pierwszy film – Barbara Radziwiłłówna. Przekaz informacji za pomocą telewizji na dobrą sprawę rozkręcił się na dobre dopiero po zakończeniu drugiej wojny światowej. Wtedy to też spopularyzowały się prywatne odbiorniki, które potaniały na tyle, że większa część społeczeństwa mogła sobie pozwolić na jego zakup. Ruchomy obraz budził zainteresowanie ludzi – było to coś do tej pory zupełnie niespotykanego, do tego stopnia, że na wieczorynkę do osoby, która jako jedyna posiadała telewizor na wsi czy na osiedlu, potrafiła się zejść cała gromada dzieci żądna poznania nowych przygód Jacka i Agatki. Dziennik telewizyjny przykuwał uwagę wszystkich, którzy zainteresowani byli obecna sytuacją polityczną i gospodarcza kraju. Zresztą i do tej pory dziennik telewizyjny zrzesza przed telewizorami większą część Polaków.
Praca w różnych programach telewizyjnych łączy się nieodzownie z tym, że istnieje całkiem spora szansa na to, że kiedyś staniemy się popularni i rozpoznawalni wśród zwykłych ludzi na ulicy. Gwiazdy telewizyjne są osobami wylansowanymi przez konkretny program. Bardzo często potem celebrytom przypinana jest łatka, pozostałość właśnie po tym programie, i tylko z nim są później kojarzeni. Celebrytom ciężko jest potem znaleźć inną pracę, rolę na tyle silną, żeby mogła przebić pierwsze skojarzenie z dana osobą. Gwiazdy telewizyjne są bardzo często jednak gwiazdami tylko jednego programu i po zakończeniu jego emisji -ich popularność niestety również się kończy. Przez to właśnie nie każdy od razu chętnie decyduje się na pracę w telewizji, czy chociażby w programie telewizyjnym czy chociażby jako główna rola w serialu telewizyjnym. Popularność w telewizji wiąże się nieodłącznie z późniejszą popularnością i tym, że nie mamy już ani odrobiny świętego spokoju i prywatności dla siebie i rodziny.