Wojny o pilota
Ponoć ten kto ma w domu prawo do pilota, ma również rzeczywistą władzę. Jeśli w domu jest kilka odbiorników władza może się rozproszyć, ale taki stan rzeczy gwarantuje też większy spokój. Kiedy jednak cała – załóżmy czteroosobowa rodzina – posiada jeden telewizor, robi się naprawdę niebezpiecznie. Prawdopodobieństwo, że wszyscy będą chcieli, razem z najmłodszą pociechą pooglądać kreskówki raczej jest niewielkie. Wojna domowa jest bardziej prawdopodobna. Ojciec chętnie obejrzy coś na kanale sportowym, za to mam nie może żyć bez swego ulubionego serialu i mimo jutrzejsze powtórki z pewnością nie odpuści. Zrobi wiele, by wygrać batalię o pilota. Córka chętnie obejrzałaby coś w telewizji muzycznej, ale nie ma na to większych szans. Autorytet rodziców raczej od razu pozbawi ją prób walki o swój czas przed telewizorem. Jedno jest pewne, całkowitej satysfakcji nikt nie zyska, a skutki takiego telewizyjnego konfliktu mogą się pociągnąć i do następnego wieczora. Dlatego może warto ustalić jakieś zasady korzystania z telewizji?
Życie bez telewizora
Może zabrzmi to niewiarygodnie, ale są ludzie, którzy nie mają telewizji. I gwoli ścisłości nie mówimy tu o zakonnikach. Nieposiadanie telewizora robi się wręcz popularne. Wielu ludzi to decyduje się na to, by z niego zrezygnować, na rzeczy innych rozrywek lub sportu. Czasami taki bojkot telewizji związany jest też z głębszą ideologią, zgodnie z którą telewizja to po prostu rodzaj ogłupiacza i złodzieja czasu, dlatego czym prędzej należy się jej pozbyć. Ci ideowo rezygnujący z telewizji, najczęściej wychowują tak również dzieci. Oczywiście maluchy mogą oglądać bajki, ale nie odbywa się to za pośrednictwem telewizora. Większych badań nad dziećmi, które żyją bez telewizji jeszcze nie prowadzono, ale z prostych obserwacji wynika, że są one bardziej ciekawe świata i znacznie lepiej się rozwijają niż ich rówieśnicy. Najczęściej też mają lepsze wyniki w szkole i hobby. Psychologowie przypisują to po prostu temu, że rodzice poświęcają im więcej czasu oraz temu, że dzieci pozbawione telewizji są w pewnym sensie zmuszone do większej aktywności.
Telewizja może stać się źródłem uzależnienia. Jest to już sprawdzone wielokrotnymi badaniami naukowymi. Jednak nadal nie do końca wiadomo, jak można leczyć to uzależnienie. Uzależnienie od telewizji wcale nie musi się rzucać szczególnie mocno w oczy, nie musi też przedstawiać sobą klasycznych dla uzależnienia objawów, które łączymy z tego typu schorzeniami. Objawów głodu nie zaobserwowano, jednak są objawy związane z brakiem czynnika telewizyjnego – szukanie sobie miejsca, niepokój i inne tego typu zachowania. Uzależnienie od telewizji może mieć swoje podłoże w potrzebie szukania sobie towarzystwa w samotności domowej. Z przyzwyczajenia włączany i oglądamy telewizor, bo może w końcu stać się jedynym towarzyszem naszej codzienności. Jedynym – i co co gorsza, najważniejszym. A przynajmniej ważniejszym od wielu innych osób, celów czy dążeń, co sprawia, że jest to niezwykle niebezpieczne. Uzależenienie od telewizji może doprowadzić do całkowitego zerwania więzi społecznych i międzyludzkich, dlatego też należy się bardzo tego strzec i mocno pilnować, by wpływ telewizji nie był dla nas niszczący.